درد بزرگ دوبله از بین رفتن حس در کار است

بهرام زند در ادامه نشست نقد و بررسی دوبله در خبرگزاری مهر از بین رفتن حس در برخی فیلم‌ها را اتفاق بد و درد بزرگ دوبله دانست که باید برای حل این مسئله فکری شود.
به گزارش خبرنگار مهر، زند با اشاره به وضعیت کلی دوبله در ایران گفت: "حرف‌هایی در اینجا شنیده شد، ولی تقصیر این آدم‌ها نیست. یک دوبله خوب از فیلم خوب و ترجمه خوب شروع می‌شود که این اتفاق در تلویزیون نمی‌افتد. ترجمه خوب نیست. در واقع ترجمه بد به همان صورت به اتاق دوبله می‌آید. بعضی وقت‌ها با انتخاب نادرست صداها دوبله خراب می شود، ولی دوبله‌های خوب خیلی زیاد بوده است."

وی با اشاره به دوبله مجموعه تلویزیونی "راه قدس" افزود: "این مجموعه هیچ چیز نداشت. ما فکر کردیم با یک دوبله خوب این را برای مردم شنیدنی و جذاب کنیم، چرا که هدف رضایت مردم است. سعی کردیم از واژه‌هایی استفاده کنیم که برای مردم ملموس باشد و از شنیدن آن لذت ببرند. فیلم‌های تاریخی، کلاسیک و ... واژه‌های خاص خود را می‌طلبند. این اتفاق کم نیفتاده و بارها اتفاق افتاده است."

مدیر دوبلاژ مجموعه "مدار صفر درجه" ادامه داد: "مجموعه "ناوارو" خیلی از قسمت‌هایش غیرقابل پخش بود، ولی ما دروغ نگفتیم و فقط آن را برای مردم قابل شنیدن کردیم. خود مسئولان پخش به این مسئله اشاره کردند. خیلی زحمت برای این کار کشیده شد و تمام اینها با عشق انجام شده، ولی ما می‌بینم در برخی مواقع که کار دوبله می‌شود یک اینسرت می‌زنند و صدا ناسینک می‌شود و افت پیدا می‌کند. بعد همه چیز را از دوبله می‌بینند. این موارد ربطی به دوبله ندارد. تمام فیلم‌ها با عشق کار شده است."

زند در ادامه افزود: "یکی از اشکال‌های بزرگ ما مترجم‌ها هستند. در یکی از جلساتی که داشتیم من به مترجم‌ها گفتم شما زبان های خارجی را خیلی خوب بلدید، اما چقدر زبان فارسی می دانید؟ مترجمان قدیم ما خیلی خوب فارسی بلد بودند و بجا از واژه‌ها استفاده می‌کردند، ولی الان این طور نیست. از یک واژه یکسان چندبار در سه خط استفاده می‌کنند. یکی خیلی عاشق کارش است و تمام این موارد را درست می‌کند، اما با این فرصتی که هست، نمی‌توان این کار را همیشه انجام داد."

وی با اشاره به اینکه تمام اتفاقات بد جای دیگری می‌افتد، گفت: "تنها اتفاق بدی که اینجا می‌افتد، این است که عادت شده کارها با عجله انجام شود. نتیجه این می‌شود که برخی عادت کرده اند تند تند حرف بزنند. یک مقدار زیادی احساسات در این فیلم‌ها از بین رفته است. این درد بزرگ دوبله است که می‌توان روی آن دست گذاشت، باید برای این مسئله فکری کرد."

زند درباره دوبله "مدار صفر درجه" هم گفت: "قرار بود سه تا چهار هنرپیشه در این مجموعه جای خودشان صحبت کنند، ولی وقتی بخش‌های خارجی کار را دیدم، فهمیدم از خیلی دوستان و گویندگان حرفه‌ای می‌توانم استفاده کنم و هنرپیشه‌هایی که صدایشان قابل قبول است مثل رویا تیموریان و ... هم می توانم استفاده کنم. البته از قبل من تیموریان را می‌شناختم، ولی بعد که صدای همسرشان مسعود رایگان را هم شنیدم، احساس کردم برای کار مناسب است و بعد از تست هم جواب داد."

وی افزود: "لعیا زنگنه خیلی دوست داشت جای خودش صحبت کند،‌ وقتی حس او را در کار دیدم، گفتم چرا از او استفاده نکنم و من از صداهای متنوع دوبلورها و هنرپیشه‌ها استفاده کردم. در اتاق دوبله هنرپیشه‌هایی که قبول شدند، با آنها خیلی کار شد تا به نتیجه مطلوب رسیدیم و هر چه جلوتر رفت بهتر هم شد. پنج زبان را در این مجموعه با حساسیت‌های حسن فتحی به حدی کار کرده‌ایم تا فارسی شود و به یک نتیجه خوب برسیم."

در ادامه نشست نقد و بررسی دوبله در مهر کیکاووس یاکیده درباره وضعیت دوبله گفت: "ترجمه در ادبیات ضرورت دارد. همان قدر که ترجمه در مرزهایی ناتوان می‌ماند مثل شعر، دوبله هم در جاهایی ناتوان است. ما درباره یک اثر هنری صحبت می‌کنیم. وقتی در یک قطعه موسیقی یک نت اشتباه بزنید، نمره شما صفر است، 19 نیست. وقتی اولین مشکل پدیده‌‌ای هنری مثل دوبله را پیدا کنید، نمره آن دوبله صفر است. حال می‌خواهد مشکل صدا، ویرایش، گوینده یا هر چیز دیگر باشد. به هر طرف که بروید به آبادی نخواهید رسید."

وی در ادامه افزود: "به نظرم هر فیلمی که بیاید و قابلیت این را داشته باشد که قیچی بخورد، صاحب ارزش نیست. چون به یک اثر خوب نمی‌توان دست زد. اولین نشانه این است. به محض اینکه دست می‌زنید فاقد ارزش است. حال می‌خواهیم ترجمه کنیم، دوبله کنیم، دست صدابردار بسپریم و ... شرایط مناسب نیست. من اگر کارمند باشم دیگر نمی‌توانم پشت میکروفن صحبت کنم. تمام توان من این است که کارمند نیستم. باید رهایی باشد و اگر به این مطلب هم بپردازیم، باز هم به هیچ جا نمی‌رسیم."

زهره شکوفنده با اشاره به اینکه مردم باید صدای گویندگان را بشنوند نه چهره ها را بشناسند، گفت: "الان 52 سال است مردم صدای من را می‌شنوند و از پنج سالگی وارد این حرفه شده‌ام. مردم این صدا را دوست دارند و وقتی این صدا را از پزشک دهکده می‌شنوند، دوست دارند و لذت می‌برند، اما وقتی مردم چهره ما را ببینند، وقتی فیلم را تماشا می‌کنند ناخودآگاه به یاد من می‌افتند و دیگر این جذابیت را برای آنها ندارد."

منوچهر زنده‌دل با اشاره به دوران طلایی دوبله گفت: "بخشی از این مسئله به سانسور برمی‌گردد. اگر فیلمی در آن موقع به نظر شما خوب بود، برای اینکه سانسورها کمتر بود. الان هم در دنیا فیلم‌های خوب ساخته می‌شود، ولی آنها برای جامعه خود فیلم را می‌سازند. آنها نمی‌آیند فیلمی سفارشی برای ما بسازند. در فیلم‌های فارسی مثلث عشقی می‌بینیم، ولی در فیلم‌های آمریکایی این موارد حذف می‌شود و مقصر این دوبلورها نیستند."

وی خاطرنشان ساخت: "در دوبله یک فیلم فقط یک گوینده نیست، بلکه ترجمه، ویراستار، صدابردار، بخش فنی و ... مسئول است. همه بخش فنی فیلم را رها می‌کنند. حال یک فیلم خیلی خوبی ساخته می‌شود و موسیقی خیلی خوبی هم دارد. به عنوان نمونه "پدرخوانده" فیلم مطرحی است، حال نمی‌توانند از باند بین‌المللی استفاده کنند، آهنگ اکسیژن را برای این فیلم می‌گذارند. یا برخی مواقع مواردی حذف می‌شود که اصلاً ضرورتی ندارد. به نظرم اگر قرار است دوبله نقد شود، باید تمام عوامل را در نظر گرفت و تنها گویندگان را مقصر قلمداد نکنیم."

رضا آفتابی ، دوبلور جوان، درباره مشکلات دوبله گفت: "من در این باره یک صورت دیگر را هم می‌بینم. آیا شما به عنوان یک خبرنگار به یک دوبله خوب پرداخته اید؟ آیا بعد از انقلاب دوبله‌هایی خوبی که انجام شد، شما سراغ آن رفتنید و نقد کردید؟ ما همیشه نیمه خالی لیوان را می‌بینیم. آیا فیلم "جی اف کی" دوبله بدی داشت؟ خسرو خسروشاهی چهار روز برای دوبله این فیلم زحمت کشید. آیا شما به دوبله این فیلم توجه کردید؟"

وی در ادامه افزود: "بهرام زند ، منوچهر اسماعیلی ، زهره شکوفنده و دیگر بزرگان و حتی جوانان بعد از انقلاب فیلم‌های خوبی دوبله نکرده‌اند؟ من خیلی کم دیده‌ام از کار خوب تعریف کنند. همه به تشویق نیاز دارند. آیا نقد خوب کرده‌ایم که حالا نقد بد کنیم؟"

افشین زینوری با اشاره به دوبله "شرلوک هلمز" گفت: "بعد از 10 تا 12 سال مجموعه "شرلوک هلمز" پخش می‌شود و امروز شاید به جرات باید بگوییم بیشترین تماس‌های تلفنی را برای دوبله خوب این مجموعه داشتیم. بعد از انقلاب هم دوبله خوب داشتیم. سریال‌های فارسی مثل "مدار صفر درجه" که آقای زند خیلی زحمت کشیدند. کار طاقت فرسایی است. البته من در این مجموعه صحبت نکرده‌ام، ولی اطلاع دارم هشت تا 9 ماه برای دوبله این کار زحمت کشیده شده است."

این دوبلور جوان ادامه داد: "باید برای دوبله فرهنگ سازی کنیم و تنها دوبلورها برای دوبله یک فیلم نیستند و بخش‌های متفاوتی را باید در نظر بگیرند. جدا از فیلم‌های آمریکایی، فیلم‌های آسیایی مورد توجه مردم قرار گرفته. به عنوان نمونه مجموعه "جواهری در قصر" به مدیریت دوبلاژ زهره شکوفنده مورد استقبال مردم قرار گرفته، حتی یک یا دو بار که گویندگان برای این مجموعه نتوانستند بیاند و گویندگان دیگری صحبت کردند، مردم تماس‌های زیادی گرفتند و به گوش مدیران هم رسیده بود."

شروین قطعه‌ای هم در ادامه این نشست گفت: "برای اولین بار آقای ضرغامی از دو دوبلور پیشکسوت احمد رسولزاده و پرویز بهرام به عنوان صدای ماندگار تقدیر کردند که جای تشکر دارد. در جشنواره فجر هم بچه‌های دوبله فراموش شدند. درباره آقای بزرگی نباید زود قضاوت کرد، چرا که او اسماً کار خود را شروع کرده و هنوز عملا اتفاقی نیفتاده است."

وی خاطرنشان ساخت: "اما با صحبت‌هایی که با آقای بزرگی داشتیم، ایشان برنامه‌های خوبی دارد و مطالعه خوبی هم درباره واحد دوبلاژ در سال‌های گذشته کرده است. روی ترجمه خیلی تاکید دارد و در حال حاضر از حسین شایگان که از مترجمان خوب است، استفاده می‌کند. سال قبل هم برای گسترش مدیریت دوبلاژ برای جوانان دوبلور که 10 تا 15 سال سابقه داشتند، دوره‌ای گذاشته شد. من به همه چیز خوشبینم و امیدوارم شرایط بهتر شود."
 
گویندگان قدیمی با عشق کار می‌کردند

زهره شکوفنده در نشست نقد و بررسی وضعیت دوبله در خبرگزاری مهر به عشقی اشاره کرد که گویندگان قدیمی در کار داشتند، ولی این عشق نقشی کمرنگتر در کار برخی کارآموزان جوان دارد.
به گزارش خبرنگار مهر، شکوفنده درباره گویندگان تازه وارد به حرفه دوبله گفت: "این عشقی که ما برای یادگیری کار دوبله داشتیم و با علاقه زیاد کار را دنبال می‌کردیم، برخی تازه‌ واردها این عشق را ندارند، اما برعکس بعضی جوانان عشق در کارشان دیده می‌شود. هر سال هم تلویزیون تست می‌گیرد و عده‌ای بعد از گذراندن دوره کار خود را شروع می‌کنند. بعد هم گله می‌کنند چرا درجه ما کم است، ولی علاقه لازم را ندارند. کسی که می‌خواهد دوبله یاد بگیرد باید با تمام عشق کار کند. اگر به فکر این باشم که کار خوب ارائه دهم، مسلماً دوبله خوبی هم خواهد شد."

ناهید امیریان ، گوینده کارتون‌هایی چون "هاچ زنبور عسل"، "پینوکیو" و ... در این نشست درباره مشکلات دوبله کارتون‌ها گفت: "در کارهای کودک مشکلات زیادی داریم و دست ما باز نیست. کودک بهترین مسائل را در کودکی و از تلویزیون یاد می‌گیرد و باید کلمات فارسی، رفتارهای اجتماعی و ... را از این طریق به او آموزش دهیم، ولی دست ما بسته است و نمی‌توانیم کاری که دوست داریم انجام دهیم."


وی در ادامه افزود: "تا به حال چند بار مشکلات را به آقای بزرگی گفته‌ام. کسانی که برای ویرایش نشسته‌اند، معلومات‌شان کم است یا متناسب نیست. ما تجربه زیادی داریم. آنها می‌توانند از ما هم مشورت بگیرند که چرا برخی کلمات را بدون دلیل حذف می‌کنند. کار کودک خیلی حساس است و متفاوت از مجموعه‌های تاریخی و نمایشی است، ولی به کار کودک بها داده نمی‌شود."

مدیر دوبلاژ کارتون اشاره کرد: "دوبله کارتون‌های الان با گذشته متفاوت است. ما نمی‌توانیم هیچ وقت پینوکیویی که ژاله علو 37 سال پیش دوبله کرد را با کارتون‌های الان مقایسه کنیم، چرا که گویندگان سابق نیستند و الان هم سرعت در دوبله از کیفیت کار کم کرده، اما می‌توان سعی کرد اگر در آن زمان 90 درصد دوبله کارتون خوب بود، الان تا حدود 70 درصد باشد، ولی باید دست ما باز باشد."

محمدعلی جان پناه ، دوبلور جوان، در این باره گفت: "الان هم کارتون‌هایی با کیفیت همان موقع از والت دیسنی هست، اما اجازه پخش ندارد، اما می‌بینیم این کارتون‌ها غیرقانونی دوبله می‌شود، در حالی که انجمن گویندگان کارتون‌هایی که مجوز و رایت نداشته باشند را دوبله نمی‌کنند، چرا که این کار غیرقانونی است، اما گروههایی هستند که کار غیر قانونی را دوبله می‌کنند و متاسفانه تلویزیون هم آنها را پخش می‌کند."

منوچهر زنده‌دل هم اشاره کرد: "وضعیتی که برای دوبله کارهای داستانی وجود دارد، درباره کارهای کودک هم صدق پیدا می‌کند. ما هر انیمیشنی را مجاز نیستیم دوبله کنیم. ما معتقدیم فیلم باید کپی رایت داشته و به لحاظ قانونی مشکلی نداشته باشد. در سریال‌های ایرانی هر حرف بدی را می‌توانند بزنند، ولی در فیلم‌های خارجی این طور نیست. اگر تلویزیون کارهای خوب کودک را خریداری کند، گویندگان هم توانایی دارند کارتون را خیلی خوب دوبله کنند."

علیرضا منصوری راد درباره دوبله مستند‌های ورزشی در شبکه تهران و ترجمه‌های بد برخی از آنها گفت: "ترجمه مشکل دارد. من بارها گفته‌ام تشکیلات دوبلاژ تلویزیون باید با دانشگاه و مراکز علمی مرتبط باشد. باید با اساتید دانشگاه در رشته‌هایی چون جامعه‌شناسی، زبان و ... ارتباط تنگاتنگ وجود داشته باشد. بخش دوبلاژ تلویزیون مشکلاتی دارد و اگر کسی بر مبنای آشنا بودن به دوبلاژ بیاید، مسلماً مشکلات زیادی به همراه دارد."

وی ادامه داد: "اخیراً شبکه یک سیما کار خوبی انجام داده و مهندس شایگان را آوردند و به عنوان مسئول مترجمان گذاشتند. مترجمان خیلی خوبی بودند که کنار گذاشته شدند و باید از آنها دعوت کنند. به هر صورت معضل ترجمه دامنگیر ماست. همان طور که بهرام زند اشاره کرد یک بخشی از کار را با انرژی جلو می‌روید، وقتی ویراستاران مشکلات زیادی در ویرایش دارند، شما تا یک زمانی می‌توانید وقت و انرژی برای درست کردن متن بگذارید و بیش از آن امکانپذیر نیست."

ممدوح درباره اینکه انجمن گویندگان برای آموزش گویندگان جوان چه کرده گفت: "ما وقتی وارد این حرفه شدیم، آموزش ندیدیم، در کار تئاتر بودیم. من خودم وقتی وارد این حرفه شدم، نشستم کنار آقای کاملی تا ببینم ایشان چطور گویندگی می‌کنند. به این ترتیب من هم شروع به گویندگی کردم. در حال حاضر انجمن گویندگان و سرپرستان گفتار فیلم با همکاری واحد دوبلاژ سیما کلاس‌هایی برگزار می‌کند و بعد از اینکه در تست قبول شدند، دوره‌هایی را طی می‌کنند و بعد وارد حرفه گویندگی می‌شوند."

اسماعیلی درباره میزان رضایت خود از نسل جوان گوینده اشاره کرد: "از بعضی از آنها راضی هستم، چرا که فراتر از انتظارم هستند، ولی هراس من از انحراف نپرداختن به علاقه و جمع و تفریق کردن‌های بی‌مورد است. سرمایه اصلی ما علاقه است و بعد از آن صدا تولید شد. الان برعکس شده،‌ اول صداست و بعد علاقه. نباید افکار انحرافی به خود راه بدهیم. در کار ما از پادگان گشادتر است، اما استعدادی نیست یا استعدادی هست که دور از دسترس است. این کار قانون ندارد. ممکن است شرایطی داشته باشد، ولی باید عشق و علاقه باشد."

وی درباره اینکه آیا اعتقاد دارد هر صدایی به درد کار دوبله می‌خورد یا نه، گفت: "درباره این مسئله فکر نکردم، من می‌گویم هر چیزی که پشت سرش عشق و تصمیم باشد، موفق می‌شود و تردید ندارم. هر صدایی به درد هر کاری نمی‌خورد، بستگی به خود کار دارد."
 
گویندگان نگران آینده حرفه‌‌ای خود هستند

کیکاووس یاکیده در بخشی دیگر از نشست دوبله در خبرگزاری مهر با انتقاد از افزایش بی‌رویه تعداد گویندگان و کمبود کار برای همه، ادامه این روند را به معنی خانه‌نشین شدن عده‌ای و از بین رفتن امنیت شغلی برای گویندگان دانست.
به گزارش خبرنگار مهر، یاکیده در این باره گفت: "من افسوس روزهای جوانی‌ ام را می‌خورم. من 40 سال دارم و بهترین سال‌های زندگی ام را در این رشته گذاشته‌ام. مسئله‌ای که در طول این سال‌ها اتفاق می‌افتد، مدیریت و سیاستگذاری نادرست در عرصه دوبله است. وقتی 50 گوینده به این مجموعه که قابلیت ندارد اضافه کنید چه اتفاقی می‌افتد، مسلماً عده‌ای خانه‌نشین می‌شوند و اختلاف داخلی پیش می‌آید. به همین دلیل گویندگان نگران حرفه‌شان هستند. بعد این زخم پشت میکروفن می‌آید و به تمام ایران سرایت می‌کند."

ناصر نظامی در ادامه درباره اینکه آیا هر صدایی به درد کار دوبله می‌خورد یا نه گفت: "همه نوع صدا به درد دوبله می‌خورد، برای اینکه همه نوع آدم در یک اجتماع و فیلم هستند، اما نکته ای که می گویند و آن اینکه ما فعلاً صدای خاص می‌خواهیم. ما همه جور گوینده جوان داریم و بسیار هم گویندگان خوبی هستند. آقای مقبلی صدای قشنگی نداشت، ولی وقتی گویندگی می‌کرد، من رل‌ام از یادم می‌رفت. این صدا صدای خاص است. وگرنه ما همه نوع صدا در دوبله لازم داریم."

ممدوح در این باره گفت: "به نظر من هر صدایی به درد کار دوبله می‌خورد، غیر از صداهایی که لهجه دارد. اگر صدایی لهجه نداشته باشد، می‌تواند گوینده فیلم شود، اما این مسئله بستگی به آن استعداد، توان، عشق و علاقه دارد. از صداهای خاص بیشتر استفاده می‌شود. یعنی اگر یک نفر صدای معمولی داشته باشد در حاشیه قرار می‌گیرد. الان هم معتقدم برای حدود 200 گوینده چه در تلویزیون یا در بخش خصوصی کار نداریم."

وی خاطرنشان ساخت: "به همین دلیل الان دنبال صداهای خاص هستیم. برای اینکه کسانی که به تلویزیون مراجعه می‌کنند، کمتر شوند و تنها کسانی مراجعه کنند که صداهای خاص دارند تا اگر خواستیم تستی بگیریم صدای خاص داشته باشیم، نه اینکه صدای در حاشیه تحویل دهیم، چرا که صدای حاشیه‌ای داریم."

منوچهر زنده‌دل در این باره توضیح داد: "صدای خاص تعریف خودش را دارد. من فکر می‌کنم این اتفاق در نسل‌های قدیم افتاده است. استعداد است که گوینده را نگه می‌دارد. رل‌هایی که مقبلی گفته در ذهن ما مانده است، حتی وقتی درباره فیلم‌های فارسی صحبت می‌شود، ادای صدای دوبلور را درمی‌آورند و این نهایت استعداد گوینده است که بیننده آن را باور می‌کند."

بهرام زند اشاره کرد: "ما صداهایی را از دست داده‌ایم و از این لحاظ دچار فقر هستیم و این واقعیت است. یک صداهایی هم انبوه داریم که ممکن است کار به اندازه آنها نباشد. ممکن است شما به اندازه دو صفحه حرف بزنید، ولی تاثیر نداشته باشد و برعکس کسی یک کلمه بگوید، اما به لحاظ حس و نوع اجرا به حد زیادی تاثیرگذار باشد."

شکوفنده درباره توزیع کارهای دوبله گفت: "مسئولان دوبلاژ باید تمام فیلم‌ها را از صبح تا شب ببینند و بدانند کدام فیلم یا مجموعه در حد توان کدام مدیر دوبلاژ است و به او تحویل داده شود. ساماندهی این کار به هم ریخته است. به عنوان نمونه سری اول مجموعه دست یک مدیر دوبلاژ است و به دلیل اینکه نمی‌دانند سری قبل را چه کسی دوبله کرده، سری دوم را به دست فرد دیگری می‌دهند. پس آن کسی که آنجا نشسته، وظیفه‌اش چیست؟ مسئولان باید ساماندهی را شروع کنند و به جای انجام دادن کارهای حاشیه‌ای وظیفه خود را انجام دهند."

رضا آفتابی در ادامه نشست اشاره کرد: "من به عنوان یک جوانی که پنج سال است وارد سازمان صدا و سیما برای حرفه دوبله شده ام، به آینده شغلی خودم خوش بین نیستم. خود سازمان صدا و سیما به عنوان متولی بزرگ این کار به گونه‌ای برخورد می‌کند که من امنیت شغلی برای خودم نمی‌بینم. چرا پراکندگی وجود دارد؟ چرا افکار مسئولان صدا و سیما با هم متفاوت است؟ من را خود تلویزیون آورده، ولی به خاطر اتفاقاتی که در سازمان می‌افتد، نگرانم."

امیر عطرچی در این باره توضیح داد: "نبود امنیت شغلی فقط شامل حال نسل جوان گویندگان نمی‌شود و در ارتباط با نسل‌های گذشته هم صدق پیدا می‌کند. قدیمی‌ها هم امیدی ندارند که آیا هفته دیگر کاری می‌توانند انجام دهند یا نه. آقای اسماعیلی در اوج قله گویندگان قرار دارد، ولی آیا تضمینی برای آینده وجود دارد؟ آقای یاکیده از کسانی است که در میان نسل جدید استعداد خوبی دارد و الان استاد است، اما او در یک ماه چند تا کار انجام می‌دهد. چرا آینده ما مبهم است؟"

بهرام زند در ادامه این نشست درباره متمرکز بودن دوبله گفت: "قسمت اعظم دوبله در تلویزیون انجام می‌شود، اما مدیان شبکه‌های مختلف با سلایق متفاوت عمل و هر کدام فکر می‌کنند اشراف زیادی در این باره دارند. فیلم‌ها درست خریداری نمی‌شود. هر شبکه مستقل کار می‌کند و یک رقابت درست وجود ندارد."

وی در ادامه افزود: "وقتی زحمتی برای خرید، دوبله و ... کشیده می‌شود. بنابراین باید در یک زمان بهتر پخش شود تا مردم نهایت استفاده را ببرند. شاید برخی دوبله‌های بد از اینجا ناشی می‌شود، اما اگر یک تفکر اساسی وجود داشته باشد و به درستی نظارت شود، مسلماً این مشکلات به وجود نمی‌آید. در حال حاضر سلیقه‌های مختلفی در شبکه‌ها وجود دارد."

زند خاطرنشان ساخت: " از سوی دیگر یک فیلمی که در یک شبکه پخش شده و چند میلیون نفر آن را دیدند، اما وقتی به شبکه نمایش خانگی می‌رود، از طرف وزارت ارشاد پروانه نمی‌گیرد. این چندگانگی سلیقه را چگونه می‌توان تعریف کرد؟ وقتی تفکرات مختلف وجود دارد، این اتفاقات هم برای دوبله می‌افتد. به نظر من شبکه‌های مختلف باید سفارش دهنده باشند و دوبله زیر نظر امور دوبلاژ سیما انجام شود."
 
دوبله هرگز نمی‌میرد / دوبله را به دست اهالی دوبله بسپارید

نشست نقد و بررسی دوبله در خبرگزاری مهر با سخنان منوچهر اسماعیلی آغاز شد و به پایان رسید؛ جایی که او خواست دوبله را به دست اهالی دوبله بسپارند و با چشمانی اشکبار اعلام کرد تا عشق در گویندگان هست، دوبله هرگز نمی‌میرد.
به گزارش خبرنگار مهر، ناصر نظامی در بخشی دیگر از نشست نقد و بررسی دوبله در مهر گفت: "اگر صنف گویندگان را هیچ چیز تهدید نمی کرد، مسلماً مشکلی هم برای ما پیش نمی‌آمد. تهدیدها را باید رفع کرد. ما با درست کردن صنف خودمان می‌توانیم این تهدیدها را از بین ببریم و این درست شدن اوضاع یک بحث درون صنفی است."


منوچهر زنده دل خاطرنشان ساخت: "گاهی اوقات رقابت ناسالمی بین شبکه‌ها به وجود می‌آید. به عنوان نمونه مسابقه‌ای بین شبکه سه و تهران بود که فیلم "ماموریت غیرممکن 3" را زودتر دوبله کنند و به پخش برسانند. دو دوبله مختلف و به فاصله یک روز از هم پخش کردند. دلیل این مسئله چیست؟ آیا رقابت بین شبکه‌ها باید به دوبله لطمه بزند؟ اگر کسی برایش کیفیت مهم باشد، مسلماً کار بهتر انجام می‌شود."

وی با اشاره به تعداد زیاد جوانان گوینده گفت: "برخلاف اینکه انجمن گویندگان را متهم به این می‌کنند که درها را بسته‌ایم، این طور نیست، ولی اگر هدف خدمت به مردم باشد، باید به کیفیت اهمیت داد و در این صورت باید معیارها متفاوت باشد، اما اگر بخواهیم صرفه‌جویی کنیم، به یکسری جوان ظلم می‌کنیم که در این کار به جایی نمی‌رسند و به لحاظ عشقی و کاری هم ارضا نمی‌شوند."

امیر عطرچی در ادامه این نشست درباره اینکه شرایط مناسبی برای کار ما فراهم نمی‌شود، گفت: "هر سال دولت با توجه به تورم مقداری به حقوق کارمندان و کارگران اضافه می‌کند، بخش خصوصی هم با توجه به میزان تورم همین کار را می‌کند، اما درباره گویندگان این طور نیست، مبلغ ناچیزی به دستمزد آنها اضافه می‌شود که متاسفانه اکثراً به فراموشی سپرده می‌شود و دستمزد دوبلورها هر چند سال یکبار بالا می‌رود."

کیکاووس یاکیده هم گفت: "اگر کسی بدون وجدان کاری فیلمی را دوبله می‌کند به این دلیل بوده که اگر کسانی با وجدان، عشق و علاقه کار را به نحو مطلوب انجام دادند، نه تشویق شدند نه حمایت، چرا که اگر بخواهیم کار درستی انجام دهیم، نیاز به امکانات بیشتری داریم. حال این امکانات ممکن است زمان، مترجم، مادیات و ... باشد. وقتی سپاسگزاری نمی‌شود، این مشکلات به وجود می‌آید. کیفیت و نظارت خیلی موثر است. باید نظارت وجود داشته باشد. اما اینکه چه کسی نظارت کند، مسئله مهمی است."

علیرضا منصوری راد با اشاره به اینکه بحث نظارت کیفی و تمرکز تداخل پیدا کرده، گفت: "ما تلاش می‌کنیم که یک تشکیلات نظارت کیفی همیشه بر دوبله نظارت داشته باشد. کمیته فنی امور دوبلاژ تشکیل و افراد آن معرفی شده اند و کار را در این مسیر قرار داده تا به نوعی اظهار نظراتی که درباره دوبله در تمام بخش‌ها می‌شود، از وجود افراد کمیته فنی استفاده شود، مسلماً به نتایج مطلوبی ختم می‌شود."

ناصر نظامی در این نشست اشاره کرد: "انجمن ما علاقمند است با رسانه‌ها همکاری صمیمانه داشته باشد که تا به حال نه شما با ما داشید و نه ما با شما. بیایید از همین جا شروع کنیم. عیب‌ها و حسن‌ها را بگویید. وقتی انتقادها را بشنویم، مسلماً نمی‌توانیم بی خیال از این موضوع رد شود. دوست داریم همکاری صمیمانه‌ای با مجلات و روزنامه‌ها داشته باشیم، حتی یک صفحه باز کنید که نظر مردم را درباره دوبله فیلم‌ها بپرسید، مسلماً در کار ما خیلی موثر است."

بهرام زند با اشاره به سیاست‌های پنهان گفت: "سال‌ها سعی شد این حرفه از بدنه سینما جدا شود و دیده نشود. شما هر چیزی را در سینما می‌بینید غیر از دوبله. سال‌هاست دوبله مهجور باقی مانده و در جشنواره‌ها هم دیده نمی‌شود. در حالی که اگر به این حرفه نگاه کنیم، می‌بینیم کار مهمی است. من اگر 50 سال از عمرم به لحاظ فیزیکی گذشته، اما صد سال به لحاظ روحی خرج کردم و آن هم مربوط به حس‌هایی است که برای این کار گذاشتم."

وی در ادامه افزود: "چرا باید الان با کوچکترین صدا اذیت شوم؟ یا با کوچکترین چیز اینقدر حساس باشم که من مرد گنده باید گریه‌ام بگیرد؟ حس زیادی خرج کردم، اما کسی متوجه نمی‌شود، مگر کسی که در این حرفه باشد، ولی هنوز به این حرفه عشق می‌ورزم. از انگلستان دوستداران شرلوک هلمز برای من هدیه فرستادند، ولی در مملکت خودمان این طور می‌شود."

منوچهر اسماعیلی در پایان نشست در حالی که به شدت منقلب شده بود گفت: "واقعاً از تمام بچه‌هایی که در این نشست حضور دارند، ممنونم. ما عمری که در این جماعت صرف کردیم بیشتر از زمانی بود که در کنار خانواده‌مان بودیم و مشکلات و مسائلی که به عناوین مختلف مطرح شد، شاید بخش ناچیزی از ناگفته هاست. ما داریم بار مسئولیت 200 نفر را هم می‌کشیم. مطالب روشن بیان شد و انتظار ما پاسخ مثبت است. تا زمانی که این عشق هست، دوبله هرگز نخواهد مرد."